صفحه اصلی  تماس با ما    نوشتارفرهنگی   معرفی کتاب    گالری تصاویر   فراخوان 
   

 

 

 در تاریخ 5/7/1314 از منظره اسم نویسی شاگردان

 دبستان فلاحتی رشت سروده شده است .

 

توفیق به وقت صبح دیروز                                     رفتیم به خدمت کدیور

 

از لذت نشاء تماشا                                              مبهوت شدیم و مات یکسر

 

رفتار چنین مدیر دانا                                            از جمله لذایذ است بهتر

 

اطفال به حالت مرتب                                            در کف قلم و دوات و دفتر

 

تا ثبت کنندشان اسامی                                               

 

                                   میبود عجایب ازدحامی

 

پهلوی در اتاق دیدم                                             استاده مودبانه در بان

 

وارد شد ، چشم بمن برافتاد                                    تمثال محمد تقی خان

 

یحیایی، آن مدیر سابق                                          آن باادب و کمال و وجدان

 

پیوسته قرین شاد باشد                                          روحش بقصور خلد رضوان

 

                     الحق که صدیق باوفا بود              

                    

                                   بر رمز علوم آشنا بود

 

دیدیم مدیر یا کدیور                                              او را که براو دلی است زنده

 

بنشسته به پشت میز تحریر                                     بشاش و لبی به نیم خنده

 

آرام و مودب و موقر                                             با طبع لطیف و دلبرنده

 

در جعبه نهاده پشت شیشه                                      برخی حشرات هم پرنده

 

                           زنبور ، ملخ زکرم پردار                           

 

                                   خشکانده زده بدور دیوار

 

طفلان جلوی اتاق ناظم                                          صف بسته به حالت مودب

 

از سر نوشتن اسامی                                             بر همدگری کنند سبقت

 

با شوق و یک سری پر از شور                                با خیل وقار و با محبت

 

ناظم بردیفه اسامی                                               احضار نمودشان به شفقت

 

                                    از دیدن این چنین جوانان

 

                                    بس شاد شدم به حال خندان                     

         

گفتم به مدیر هر ترقی                                           در سایه حکمت وزیر است

 

اکنون که ریاست معارف                                        در خطه رشت بی نظیر است

 

منظور ز صادقی نژاد است                                      با فکر متین و دلپسند است

                                                                                                                                                

آوازه این همه ز شاه است                                      از امر رضا شه کبیر است

 

                                    این گونه مربیان صادق       

   

                                    شد مصدر کارهای لایق

 

بایست به کسب علم کوشید                                      تا ملک نموده رشک رضوان

 

علم است کشید راه آهن                                         علم است گشود معدن و کان

  

علم است طلا رباید از خاک                                     آباد شود زعلم ویران

 

زیبنده زنده علم و عالم                                          پاینده و زنده باد ایران

 

                                    واله که بوقت هر سحرگاه       

           

                                  فرض است دعای این شهنشاه

 

 

معارف ؛ فرهنگ

 

تفریح شاگردان دبستان فلاحتی در روز جمعه

 

طی گشت روز بیستم از ماه فروردین                          در یکهزار و سیصد و پنج و ده از سنین

 

آن موسمی که باد سحر آرد از چمن                           مشک تتار نافه آهوی ملک چین

 

آن موقعی که شاهد غضبان به گلستان                        بنهاده از شکوفه به سرش پوی زرین

 

گلها ستاره های درخشنده رنگ رنگ                         شفاف چون سما شده از سبزه ها زمین

 

وقتی که بلبلان به سر شاخهای گل                            چهچهه زنند طرز خوش آوا و دلنشین

 

آندم که گشته کاسه لاله پر از گلاب                           از ژاله همچو باده صافی دلی قرین

 

وانگه که عندلیب به آهنگ پهلوی                             بر مجمع معارفیون خواند آخرین

 

آن ساعتی که بر تن دوشیزه گان باغ               پوشانده دست قدرت حق جامعه ی نوین 

                                        رفتم با کدیور باغ فلاحتی

 

                                     بود از محصلین فلاحت جماعتی

 

آری خوش است موسم گلگشت لاله زار                      در فصل فروردین و مه اول بهار

 

خاصه محصلین فلاحت به عده ای                             با مال انتظامی و صف بسته بیشمار

 

آیا چه لذتی به از این است در چمن                           بازی کنند عده ای اطفال باوقار

 

سبقت کنند گاه دویدن به یکدگر                                آن دیگر از یمین دود وین یک از یسار

 

گاهی به وال بال و بورزش نهند رو                           کشتی گرفته گاه بمیدان کارزار

 

هر ورزشی کنند تماشایی است و بس                         فرمان دهد معلم دانا و هوشیار

 

صدری همان معلم ورزش که جملگی                         دارند رشتیان بوجود وی افتخار

 

از صبح تا به ظهر همین جست و خیزها                     بس بود خوش نما شده از موقع بهار

 

                                    صرف نهار قصه آنها شنیدنی است

 

                                    دیدیم آنچه در این سفره دیدنی است

 

با خود نهار خویشتن آورده هر نفر                           چیدند روی سفره هر آن بود سر به سر

 

مرغ و کباب و کوکوی سبزی و هر خورش                  آموزگار صوفی ناظم ز ما حضر

 

تقسیم کرده فرق ندادند تا همه                                  خوردند آنچه دانسته بودند در نظر

 

قبل از نهار خوردن و بعد از نهار را                          نطقی مدیر کرد مفیدی و مختصر

 

یعنی محسنات مساوات را سرود                               کای نور دیدگان چه بود زین لذیذتر

 

مهمان نواز بوده محبت بهم کنید                               از نخل عمر ما که به چینند خوش ثمر

 

توصیف کرد نفع فلاحت ز کشت و زرع                       چون میبرند فایده مردان برزگر

 

چون صرف شد نهار شده وقت راحتی                        بازی شروع شد بسر سبزه های تر

 

                                   با حالتی اگر تو نبینی به چشم خویش

 

                                      باور نمی کنی ز گفتار کم ز بیش

 

آرام در یکی ز خیابان بطرف جو                              اطفال با نزاکت و معصوم روبرو

 

کردند با نوای فلوت رقص آنچنان                              با یک نشاط کف زدن آوازهای و هوی

 

بازی چارلی چاپلین و اطوار خنده دار                         میکرد یک نفر چو خود او بود مو بمو

 

شادی کنان به خنده هیاهوی طفلها                            بوده است دیدنی نتوان داد شرح از او

 

واضح بود محاسن این گونه بزم انس                         از بهر طفل مدرسه خوب و نیکخو

 

پرشاد پندهای فراوان بگفت و هم                             از اتحاد جمله نمودند گفتگو

 

در این میان رئیس معارف درود کرد                          با خاطری پر از شعفی در صف جلو

 

چایی که صرف کرده هنگام دو رسید                          مشغول گشت ورزشیان ساعتی به دو

 

                                   این باغ در چهار سر دولت ز فرط داد

 

                                   داده است بر فلاحت این شهر زنده باد

 

سر منشاء ترقی ایران معارف است                            سرمایه تمدن دوران معارف است

 

آری معارف است روان بخش جاودان                         عیسی صفت بمرده دهد جان معارف است

 

آن دولتی که هیچ نگردد جدا ز تو                              تا زنده ای به نزد تو است آن معارف است

 

علم است درج عزت و رفعت رساندت                          آنجا که کسب علم کنی آن معارف است

 

در کام دوستان وطن شهد و انگبین                           بر چشم خصم خنجر و پیکان معارف است

 

باشد دعای ورد زبانشان بروز و شب                         بر پهلوی شهنشه ایران معارف است

 

از حکمت وزیر معارف بود کنون                              در باغ علم بذر زرافشان معارف است

 

سر حلقه معارفیون صادقی نژاد                                باشد رئیس خطه گیلان معارف است

 

           برداشته عکس زهر جوقه* عاقبت

                                   کردند جمله با دل شادان مراجعت 

 

جوقه : دسته ، گروه

 

 

بوی گرم تو                    در باغ خانه می پیچید.

پرنده ای پر زد                      و دست های تو

وروشنایی را                           در حلقه های زشت سکوت

به خانه ام آورد                        سوار باد

پرندگان نگاه تو                        از باغ خویش

شاد می خندند                     می گذرم!

و بوی  گرم تو

از دکتر عطا فریدونی 

 

در مقام معلم

                                   به تو با خضوع  تمام ای معلم               

                                                                    ز جان می کنم احترام ای معلم

                                  تو خورشید تا بندة روزگاری                 

                                                                    فروزان بهر صبح و شام ای معلم

                                 جهان بی تو تاریک چون شام ظلمت        

                                                                   زمین از تو گیرد قوام ای معلم

                                 امامت ستوده است من کی توانم             

                                                                   سخن گفتن از این مقام ای معلم

                                علی گفت من نیز چون او بگویم            

                                                                   تورا بنده ایم و غلام ای معلم

                                اگر هر سر مویم آرد زبانی                   

                                                                   ثنای تو گویم مدام ای معلم

                                ثنای تو گفتن بسی سخت و مشکل         

                                                                  مدیحت نگردد تمام ای معلم

                               همه آرزویم که در صحن گیتی              

                                                                  بود مرغ بختت به بام ای معلم

                              شود زندگی بر تو چون شهد و شکر        

                                                                  ترا بخت  بادا بکام ای معلم

                             توئی در خور احترام ای معلم                

                                                                  سلام ای معلم  سلام ای معلم

سروده زنده یاد سید علی آل نبی املشی

 

    

Copyright 2005-2006  www.FarhangeGilan.com  All rights reserved   

powered by HKH